بنام خدایی که فی البر و البحر سبیله..

وقتی در حال غرق شدن باشی، برای زنده ماندن به تکاپو می افتی.. می خواهی دستاویز بیابی. آدمی، تکه چوبی، شاخه درختی... برای غرق نشدن.. برای  "حیاة" یافتن چه دستاویزی فراخ تر و بزرگ تر و جادارتر از سفینة النجاة  ؟؟ 

و حسین(ع) وارث نوح است....

 وَ قَالَ ارْکبُوا فِیهَا بِسمِ اللَّهِ مجْراهَا وَ مُرْساهَا إِنَّ رَبی لَغَفُورٌ رَّحِیمٌ‏(41) وَ هِی تجْرِی بِهِمْ فی مَوْجٍ کالْجِبَالِ وَ نَادَی نوحٌ ابْنَهُ وَ کانَ فی مَعْزِلٍ یَبُنی ارْکب مَّعَنَا وَ لا تَکُن مَّعَ الْکَفِرِینَ‏(42) قَالَ سئَاوِی إِلی جَبَلٍ یَعْصِمُنی مِنَ الْمَاءِقَالَ لا عَاصِمَ الْیَوْمَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ إِلا مَن رَّحِمَ وَ حَالَ بَیْنهُمَا الْمَوْجُ فَکانَ مِنَ الْمُغْرَقِینَ‏(43) وَ قِیلَ یَأَرْض ابْلَعِی مَاءَکِ وَ یَسمَاءُ أَقْلِعِی وَغِیض الْمَاءُ وَ قُضی الأَمْرُ وَ استَوَت عَلی الجْودِی وَ قِیلَ بُعْداً لِّلْقَوْمِ الظلِمِینَ(44)

 

هنگامی که بارش آماج های بلا متوقف شود.. (و قضی الامر...) و خورشید بنای تابیدن بگیرد.. ستمکاران محکوم به تخطئه ی همیشگی تاریخ  اند..و فراموش شدگان از رحمت خداوندی..

 

 

پ.ن: محرم که می رسد.. وقتی بیلبوردهای شهر و صدای رادیو و لباس آدم ها تغییر می کند... حکما باید چیزی در درونت شروع به تغییر کند.. نوعی بیداری.. نوعی فریاد.. نوعی ایستادن و مقاومت...نوعی صبر.. این تغییر ارزشمند است..