بــــــاسمکــــ

مَثَلُهُمْ کَمَثَلِ الَّذِی اسْتَوْقَدَ نَارًا فَلَمَّا أَضَاءَتْ مَا حَوْلَهُ ذَهَبَ اللَّـهُ بِنُورِهِمْ وَتَرَکَهُمْ فِی ظُلُمَاتٍ لَّا یُبْصِرُونَ بقره. 17

سرگذشت آنان مانند کسانی است که [در شب بسیار تاریک بیابان] آتشی افروختند، چون آتش پیرامونشان را روشن ساخت، خدا نورشان را خاموش کرد و آنان را در تاریکی هایی که مطلقاً نمی دیدند واگذاشت.

فرقی نمی کند اسمت عطاء الله یا عبد الله باشد.. یا حتی عبد الکریم.. وقتی بویی از بندگی نبرده باشی.. اسم ها بی مسمّی اند..

 

آیات 11 تا 17 سوره بقره قشنگ توصیف می کند..

 

** اسم بی مسمی بدان گویند که مطابق با حقیقت نباشد چون اسم کافور برای برزنگی که اسمی است بی مسمی- لغت نامه دهخدا**