بنامشــ

واین جُمـــ ـعه های دلتنگ... که جَمــ ـع اند همه در آستانت..

من که ادبِ مهمان ملاحظه نمی کنم.. تو میزبانِ قلب های سرگشته مان باش..

 

هذا یوم الجُمُعه و هو یومک المتوقع فیه ظهورک... و انا یا مولای فیه ضیفُک و جارُک... فاضفنی و اجرنی..

 

وامروز روز جمعه است. روز تو.. روزی که انتظار ظهورت را داریم.. و من در این روز مهمان و پناهنده ات هستم... پس مرا بنواز و پناهم ده..