به نام خدایی که اگر یک قدم به او نزدیک شوی ده قدم به تو نزدیک می شود...

 

نمی تونم باور کنم قصه ی عشق من به آدما، اینقدر زود تموم بشه! تو باورت می شه؟!

می دونی بدیش چیه؟! اینکه بقیه باور نکنن که تو همون آدم قبلی نیستی!!

و می دونی بدتر از اون چیه؟! اینکه خودت نتونی به اونچه باورش کردی عمل کنی...

و اینکه آدما نفهمیدن من برای شنیدن حرف هاشون چقدر خستم...

و اینکه من و تو همیشه یه نامعادله ی حل نشده ایم!!

و اینکه...

-----

پ.ن:

سکوت زادگاه حرف های بزرگ است. ولی سکوت من از جنس ترس است.