بنامش

به این فکر می کنم که نوشتن از گفتن مهم تر است و بهتر. گفتن تمام فکرت را تو ذرات بی رحم هوا پراکنده می کند و در انتها شاید و شاید توی ذهن کسی طنین پیدا کند و شنیده شود..

اما نوشتن از عمق جانت روی ذهنت حک می شود، هویت تو می شود! وقتی می نویسی انگار در حال اثبات خودت هستی..

آنچه نمی شود گفت، می توان نوشت. و مهم تر آنکه! آنچه نمیتوان نوشت، میتوان با نگاه عرضه داشت...

--------

پ.ن: منتظر شنیدن حرف هایی بودیم! اما نه گفتنی در کار بود و نه نوشته ای و نه حتی نگاهی..